ড্ৰাগছ ভাইৰাছ
এখন সামাজিক আৰু সজাগতামূলক অসমীয়া একাংকিকা
বিষয়: ড্ৰাগছৰ ভয়ংকৰ পৰিণতি, পাৰিবাৰিক মৰম, অনুশোচনা আৰু নতুন জীৱনৰ সন্ধান।
ভাষা: অসমীয়া
সময়: প্ৰায় ২০ মিনিট
দৃশ্যৰ সংখ্যা: ৫টা
চৰিত্ৰসমূহ
১. ৰাহুল — মেধাৱী ছাত্ৰ, পাছলৈ ড্ৰাগছত আসক্ত হোৱা যুৱক।
২. ৰাহুলৰ মাক — মৰমিয়াল আৰু দুখী মাতৃ।
৩. ৰাহুলৰ দেউতাক — পৰিশ্ৰমী আৰু চিন্তিত পিতৃ।
৪. ৰিমি — ৰাহুলৰ সৰু ভনীয়েক।
৫. বিকাশ — ৰাহুলৰ বেয়া সংগৰ বন্ধু।
৬. জিতু — ড্ৰাগছ সেৱন কৰা আন এজন যুৱক।
৭. শিক্ষক — ৰাহুলৰ বিদ্যালয়ৰ শিক্ষক।
৮. ডাঃ সেন — নিচামুক্তি কেন্দ্ৰৰ চিকিৎসক।
৯. গাঁৱৰ সভাপতি — সমাজৰ সচেতন ব্যক্তি।
১০. কেইজনমান যুৱক-যুৱতী আৰু গাঁওবাসী।
প্ৰথম দৃশ্য: এখন সপোনময় ঘৰ
(মঞ্চত এখন সাধাৰণ গাঁৱলীয়া ঘৰৰ দৃশ্য। মাকে পাকঘৰত কাম কৰি আছে। ৰিমিয়ে কিতাপ পঢ়ি আছে। ৰাহুলে পঢ়া-শুনা কৰি আছে। দেউতাক বাহিৰৰ পৰা সোমাই আহে।)
দেউতাক: ৰাহুল, তোৰ পঢ়া-শুনা কেনে চলিছে?
ৰাহুল: ভালেই চলিছে, দেউতা। এইবাৰ পৰীক্ষাত ভাল ফল দেখুৱাবলৈ চেষ্টা কৰি আছোঁ।
দেউতাক: (মৰমেৰে মূৰত হাত ফুৰাই) মোৰ বিশ্বাস, তই এদিন বহুত ডাঙৰ মানুহ হ’বি। কিন্তু মনত ৰাখিবি, কেৱল ডাঙৰ চাকৰি পালেই নহ’ব, ভাল মানুহো হ’ব লাগিব।
ৰাহুল: মই তোমালোকৰ সপোন নিশ্চয় পূৰণ কৰিম, দেউতা।
মাক: (হাঁহি হাঁহি) আমাক আৰু কি লাগে? তহঁত দুয়োটা সন্তান মানুহৰ দৰে মানুহ হ’লেই হ’ল।
ৰিমি: দাদা, তুমি ডাঙৰ মানুহ হ’লে মোক এখন ধুনীয়া কিতাপৰ আলমাৰি কিনি দিবা দেই!
ৰাহুল: (হাঁহি) কেৱল আলমাৰি কিয়? তোৰ কাৰণে এখন পুথিভঁৰালেই সাজি দিম।
ৰিমি: সঁচাকৈ কৈছা?
ৰাহুল: একেবাৰে সঁচা!
(সকলোৱে হাঁহে।)
দেউতাক: ৰাহুল, জীৱনত বহুতো প্ৰলোভন আহিব। প্ৰলোভনৰ ওচৰত হাৰ মানিলে মানুহে নিজৰ লক্ষ্যৰ পৰা আঁতৰি যায়। সেয়ে সদায় ভাল সংগ বাছি ল’বি।
ৰাহুল: মনত ৰাখিম, দেউতা।
(পোহৰ লাহে লাহে কমি আহে।)
ঘোষক: কদমতল নামৰ এখন সৰু গাঁও। এই গাঁৱৰে মেধাৱী যুৱক ৰাহুল। তাৰ চকুত আছিল বহুতো সপোন, বুকুত আছিল আত্মবিশ্বাস। কিন্তু জীৱনৰ এটা ভুল সিদ্ধান্তই তাৰ সপোনবোৰক অন্ধকাৰৰ ফালে ঠেলি দিলে।
দ্বিতীয় দৃশ্য: ভুল সংগৰ ভয়ংকৰ পৰিণতি
(মঞ্চত গাঁৱৰ এখন নিৰ্জন ঠাই। বিকাশ আৰু জিতু বহি আছে। ৰাহুল কিতাপৰ বেগ লৈ সেইফালে আহে।)
বিকাশ: ঐ ৰাহুল! ক’লৈ যাৱ?
ৰাহুল: ঘৰলৈ। আজি স্কুলত পৰীক্ষাৰ বাবে বিশেষ ক্লাছ আছিল।
জিতু: ইমান পঢ়িশুনি কি হ’ব? জীৱনটো কেতিয়া উপভোগ কৰিবি?
ৰাহুল: জীৱনটো উপভোগ কৰিবলৈ হ’লে আগতে নিজৰ ভৰিত থিয় হ’ব লাগিব।
বিকাশ: (ব্যংগ কৰি) বাহ! আমাৰ গাঁৱৰ ভৱিষ্যৎ বিষয়া! আহ, আজি আমাৰ লগত অলপ সময় কটোৱা।
ৰাহুল: নাই, আজি নোৱাৰিম। ঘৰলৈ যাব লাগিব।
জিতু: (নিচাযুক্ত সামগ্ৰী দেখুওৱাৰ ভাও কৰি) এইবোৰ ল’লে মনটো পাতল লাগে। সকলো চিন্তা নাইকিয়া হৈ যায়।
ৰাহুল: এইবোৰ স্বাস্থ্যৰ কাৰণে বেয়া নহয়নে?
বিকাশ: ধেৎ! এবাৰ ল’লেই মানুহ আসক্ত হৈ নাযায়। এবাৰ চেষ্টা কৰি চা।
জিতু: তোকতো আমি সাহসী বুলি জানো! আজি দেখিছোঁ, তই ইমান ভয়াতুৰ?
(ৰাহুল দ্বিধাত পৰে।)
ৰাহুল: মই জানো, এইবোৰ ভাল বস্তু নহয়।
বিকাশ: তাৰ মানে তই আমাক বিশ্বাস নকৰ?
(বন্ধুত্বৰ নামত কৰা হেঁচাত ৰাহুল দুৰ্বল হৈ পৰে। সি নিচাযুক্ত সামগ্ৰী গ্ৰহণ কৰাৰ অভিনয় কৰে।)
জিতু: এইবাৰ বুজিলি! জীৱনটো এনেকৈ উপভোগ কৰিব লাগে।
(পোহৰ কমি যায়।)
ঘোষক: ৰাহুলে ভাবিছিল, এয়া মাত্ৰ এদিনৰ কথা। ইচ্ছা কৰিলেই যিকোনো সময়তে এৰিব পাৰিব। কিন্তু নিচাৰ ফান্দত ভৰি দিয়াটো সহজ, তাৰ পৰা ওলাই অহাটো ইমান সহজ নহয়।
(পোহৰ পুনৰ জ্বলে। মঞ্চত ৰাহুলৰ ঘৰ। মাক আৰু দেউতাক বহি আছে। ৰিমিয়ে কিতাপ পঢ়ি আছে। ৰাহুল টলং-ভটংকৈ সোমাই আহে।)
মাক: (চিন্তিতভাৱে) ৰাহুল, তোৰ কি হৈছে? মুখখন এনেকুৱা কিয়?
ৰাহুল: মোক একো সুধিব নালাগে। মই ভাগৰি-জুগৰি আহিছোঁ। মোক অকলে থাকিবলৈ দিয়া।
দেউতাক: এইটো আকৌ কেনে কথা? মাকে তোৰ ভালৰ বাবেহে সুধিছে।
ৰাহুল: মই কৈছোঁ নহয়, মোক আমনি নকৰিবা!
(ৰাহুল কোঠাৰ ভিতৰলৈ যায়।)
ৰিমি: মা, দাদাই এতিয়া মোৰ লগত আগৰ দৰে কথা নাপাতে। পঢ়া-শুনাতো সহায় নকৰে।
মাক: (চকুপানী মচি) হে ভাগবান, মোৰ ল’ৰাটোৰ কি হ’ল?কি সুধিলে ভালদৰে উত্তৰ দিয়াৰ পৰিৱৰ্তে খং কৰা হ’ল।
দেউতাক: কথাটো মইও লক্ষ্য কৰিছোঁ। সি স্কুললৈ যোৱাও কমাই দিছে।
(কিছু সময়ৰ পাছত মাকে আলমাৰিৰ পৰা টকা বিচাৰে।)
মাক: মোৰ ধাৰণা, সি আজি-কালি ঘৰৰ পৰা টকা-পইচাও চুৰ কৰা হৈছে। তুমি বজাৰৰ পৰা অনা টকাখিনি ইয়াত থৈছিলোঁ। এতিয়া নাই দেখোন!
দেউতাক: ভালদৰে বিচাৰি চোৱা।
(ৰাহুল সোমাই আহে।)
দেউতাক: ৰাহুল, তই টকাখিনি দেখিছিলি নেকি?
ৰাহুল: মই কেনেকৈ জানিম?
দেউতাক: তোৰ কিবা টকাৰ প্ৰয়োজন আছিল নেকি? মোক ক’লেই হ’লহেঁতেন।
ৰাহুল: (খঙেৰে) মোক চোৰ বুলি সন্দেহ কৰিছা নেকি?
(ৰাহুল খঙেৰে ওলাই যায়।)
ঘোষক: নিচাই ৰাহুলৰ জীৱন সলনি কৰি পেলালে। পঢ়া-শুনা, পৰিয়ালৰ মৰম, বন্ধুত্ব আৰু ভৱিষ্যতৰ সপোন—সকলো যেন হেৰাই যাবলৈ ধৰিলে।
(দৃশ্য সলনি।বিকাশ আৰু জিতুৰ ওচৰলৈ ৰাহুল আহে।)
ৰাহুল: বিকাশ, মোক অলপ টকা লাগে।
বিকাশ: কিয়? তোৰ হাতত টকা নাই নেকি?
ৰাহুল: নাই। আজি মোক টকা লাগিবই।
জিতু: আমি সদায় তোক টকা দিব নোৱাৰোঁ নহয়। নিজে ব্যৱস্থা কৰগৈ যা।
ৰাহুল: তোমালোকেই মোক এই পথলৈ আনিলা। এতিয়া সহায় নকৰা কিয়?
বিকাশ: আমি তোক জোৰ কৰি আনিছিলোঁ নেকি? তই নিজেই আহিছিলি!জিতু ব’ল, মোৰ এঠাইত যাব লগা আছে।
(বিকাশ আৰু জিতু আঁতৰি যায়। ৰাহুল অকলশৰে বহি পৰে।)
ৰাহুল: (নিজকে নিজে) এয়া কি হ’ল মোৰ? যিসকলক বন্ধু বুলি ভাবিছিলোঁ, তেওঁলোকেও মোক এৰি গ’ল। তথাপি মই কিয় এই বস্তু এৰিব পৰা নাই?
(পোহৰ কমি যায়।)
তৃতীয় দৃশ্য: অনুশোচনা আৰু পৰিয়ালৰ মৰম
(মঞ্চত বিদ্যালয়ৰ এটা কোঠা। শিক্ষক বহি আছে। ৰাহুলৰ দেউতাক সন্মুখত বহি আছে।)
শিক্ষক: ৰাহুল আগতে আমাৰ বিদ্যালয়ৰ এজন মেধাৱী ছাত্ৰ আছিল। কিন্তু এতিয়া তাৰ উপস্থিতি কমি গৈছে আৰু পৰীক্ষাৰ ফলাফলতো অৱনতি ঘটিছে।
দেউতাক: ছাৰ, আমি তাক বুজাবলৈ বহুত চেষ্টা কৰিছোঁ। কিন্তু সি আমাৰ কথা শুনা নাই।
শিক্ষক: নিচাযুক্ত সামগ্ৰীৰ প্ৰতি তাৰ আসক্তি হৈছে বুলি মোৰ সন্দেহ হৈছে। তাৰ বাবে চিকিৎসা আৰু পৰামৰ্শৰ ব্যৱস্থা কৰাটো অতি জৰুৰী।
(বাহিৰত থিয় হৈ ৰাহুল কথাবোৰ শুনি থাকে। সি ভিতৰলৈ সোমাই আহে।)
ৰাহুল: ছাৰ, মোক ক্ষমা কৰিব। মই ভুল কৰিছোঁ।
শিক্ষক: ৰাহুল, ভুল স্বীকাৰ কৰাটো ভাল কথা। কিন্তু কেৱল ক্ষমা বিচাৰিলেই নহ’ব। নিজৰ জীৱনটো সলনি কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগিব।
ৰাহুল: মই চেষ্টা কৰিম, ছাৰ।
শিক্ষক: মনত ৰাখিবা, নিচাৰ আসক্তি কেৱল বেয়া অভ্যাস নহয়। ইয়ে নিজৰ জাৱনৰ লগতে পৰিয়ালৰ ীৱন ধ্বংস কৰে। সেয়ে ইয়াৰ বাবে চিকিৎসা আৰু সহায়ৰ প্ৰয়োজন হয়।
দেউতাক: বোপাই, ঘৰলৈ ব’ল। আমি তোৰ লগত আছোঁ। (মঞ্চৰ পোহৰ কমি আহে।)
(দৃশ্য সলনি হয়। পথাৰৰ কাষ। ৰাহুল নিচাৰ প্ৰভাৱত অচেতন অৱস্থাত মাটিত পৰি আছে। ৰিমি স্কুলৰ পৰা আহি তাক দেখা পায়।)
ৰিমি: (ভয় খাই) দাদা! দাদা! তোমাৰ কি হৈছে? চকু মেলা দাদা!
(ৰাহুলে কোনো সঁহাৰি নিদিয়ে।ৰিমিয়ে কান্দিবলৈ ধৰে।)
ৰিমি: দাদা, তুমি এনেকৈ কিয় পৰি আছা? মা-দেউতাই তোমাৰ কাৰণে কিমান চিন্তা কৰে জানা? তুমি আগতে মোক কিমান মৰম কৰিছিলা! তুমি মোক পুথিভঁৰাল সাজি দিয়াৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিলা। সেই কথা বাৰু পাহৰি গ’লা নেকি তুমি?
(ৰিমিয়ে ৰাহুলৰ হাতখন ধৰে।)
ৰিমি: দাদা, তুমি বেয়া বস্তুবোৰ এৰি দিয়া। তুমি আগৰ ৰাহুল হৈ ঘূৰি আহা। মই আকৌ তোমাৰ লগত পঢ়িম। তুমি মোক আকৌ সাধু শুনাবা। আমাৰ ঘৰখনত আকৌ হাঁহি বিৰিঙিব।
(ৰাহুলে লাহে লাহে চকু মেলে।)
ৰাহুল: ৰিমি! তই ইয়াত?
ৰিমি: (কান্দি) দাদা! তুমি চকু মেলিলা! তুমি আমাক এৰি নাযাবা।
ৰাহুল: মই কি কৰিলোঁ, ৰিমি? মাৰ চকুপানী, দেউতাৰ দুখ, তোৰ কান্দোন—একোৱেই মই বুজি নোপোৱা হ’লো। মই নিজেই নিজৰ জীৱন ধ্বংস কৰিছোঁ।
ৰিমি: এতিয়াও সময় আছে, দাদা। তুমি চিকিৎসা লোৱা। আমি সকলোৱে তোমাক সহায় কৰিম।
ৰাহুল: মই বহুবাৰ ভাবিছোঁ যে এইবোৰ এৰি দিম। কিন্তু নিজে পৰা নাই। এতিয়া মই চিকিৎসা ল’ম। মই নতুনকৈ জীয়াই থাকিবলৈ শিকিম।
(ৰিমিয়ে গাঁৱৰ মানুহক মাতিবলৈ দৌৰি যায়। কিছু সময়ৰ পাছত মাক আৰু দেউতাক সোমাই আহে।)
মাক: (ৰাহুলক সাবটি ধৰি) বোপাই, তই আমাক কিয় ইমান কষ্ট দি আছ?
ৰাহুল: মা, মোক ক্ষমা কৰিবা। মই আৰু এনেকৈ থাকিব নিবিচাৰোঁ।
দেউতাক: ব’ল বোপাই, আমি চিকিৎসকৰ ওচৰলৈ যাওঁগৈ। তই নিজকে অকলশৰীয়া নাভাবিবি, আমি তোৰ লগত আছোঁ।
(সকলোৱে ৰাহুলক সহায় কৰি লৈ যায়। পোহৰ কমি যায়।)
চতুৰ্থ দৃশ্য:নতুনজীৱনৰসন্ধান
(মঞ্চত নিচামুক্তি কেন্দ্ৰৰ এটা কোঠা। ডাঃ সেন বহি আছে। ৰাহুল আৰু তাৰ মাক-দেউতাক সন্মুখত বহি আছে।)
ডাঃ সেন: ৰাহুল, তুমি ইয়ালৈ আহি ভাল সিদ্ধান্ত লৈছা। মোক কোৱা, তুমি কিমান দিন ধৰি নিচাযুক্ত সামগ্ৰী গ্ৰহণ কৰি আছা?
ৰাহুল: কেইবা মাহমান হ’ল, ছাৰ। প্ৰথমতে মাজে-সময়ে গ্ৰহণ কৰিছিলোঁ। পাছত এৰিব নোৱাৰা হ’লোঁ। এতিয়া এৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলেও অস্বস্তি লাগে।
ডাঃ সেন: তুমি কথাবোৰ খুলি কোৱাৰ বাবে ধন্যবাদ। নিচাৰ আসক্তি এটা চিকিৎসাযোগ্য সমস্যা। কেৱল ইচ্ছাশক্তিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিলেই নহ’ব। চিকিৎসা, মানসিক পৰামৰ্শ আৰু পৰিয়ালৰ সহায়ৰো প্ৰয়োজন।
মাক: ডাক্তৰ, আমাৰ ল’ৰাটো আগৰ দৰে সুস্থ হৈ উঠিবনে?
ডাঃ সেন: নিশ্চয় সুস্থ হৈ উঠাৰ আশা আছে। কিন্তু আৰোগ্য লাভৰ প্ৰক্ৰিয়াত সময় লাগিব পাৰে। মাজে-সময়ে অসুবিধা আহিব পাৰে। সেই সময়ত তাক গালি-গালাজ বা অপমান নকৰি চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ অনুসৰি সহায় কৰিব লাগিব।
দেউতাক: আমি তাৰ লগত আছোঁ, ডাক্তৰ।
ডাঃ সেন: ৰাহুল, তোমাৰো কিছুমান দায়িত্ব আছে। চিকিৎসাৰ নিয়ম মানিব লাগিব, নিচাৰ পৰা আঁতৰি থাকিব লাগিব আৰু বেয়া সংগৰ পৰা দূৰত থাকিব লাগিব।
ৰাহুল: মই বুজিছোঁ, ছাৰ। মই মোৰ জীৱনটো পুনৰ গঢ়ি তুলিব বিচাৰোঁ।
ডাঃ সেন: এষাৰ কথা মনত ৰাখিবা—অতীতৰ ভুলে তোমাৰ গোটেই ভৱিষ্যৎ নিৰ্ধাৰণ নকৰে। ভৱিষ্যৎ সলনি কৰিবলৈ আজি তুমি কি পদক্ষেপ লোৱা, সেয়াহে গুৰুত্বপূৰ্ণ।
ৰাহুল: মা, দেউতা, মই তোমালোকৰ বিশ্বাস ভাঙিছোঁ। তোমালোকক কষ্ট দিছোঁ। মই মোৰ কামৰ মাজেৰে সেই বিশ্বাস পুনৰ ঘূৰাই আনিবলৈ চেষ্টা কৰিম।
মাক: বোপাই, তই সুস্থ হৈ উঠাটোৱেই আমাৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ সুখ।
দেউতাক: আমি তোৰ লগত আছোঁ। কিন্তু তোৰ নিজৰ চেষ্টাও অতি প্ৰয়োজন।
(সময় পাৰ হোৱাৰ ইংগিত দিবলৈ নেপথ্যত কোমল সংগীত বাজে। পোহৰ সলনি হয়।
ঘোষক: চিকিৎসা, পৰিয়ালৰ মৰম আৰু নিজৰ দৃঢ় সংকল্পৰ সহায়ত ৰাহুলে পুনৰ জীৱনৰ বাট বিচাৰি পালে। কিন্তু সি কেৱল নিজৰ জীৱনটো ৰক্ষা কৰিয়ে সন্তুষ্ট নহ’ল। আন যুৱক-যুৱতীকো এই অন্ধকাৰ পথৰ পৰা আঁতৰাই ৰখাৰ সংকল্প ল’লে।
পঞ্চম দৃশ্য: নিচামুক্ত সমাজৰ সংকল্প
(মঞ্চত গাঁৱৰ এখন খেলপথাৰ। গাঁৱৰ সভাপতি, শিক্ষক, কেইজনমান যুৱক-যুৱতী আৰু গাঁওবাসী উপস্থিত। ৰাহুল আগবাঢ়ি আহে।)
সভাপতি: ৰাহুল, তোমাক পুনৰ আমাৰ মাজত দেখি বৰ ভাল লাগিছে। এতিয়া তুমি কি কৰিব বিচাৰিছা?
ৰাহুল: সভাপতি মহাশয়, মই মোৰ জীৱনৰ ভুলৰ পৰা শিক্ষা লৈছোঁ। মই বিচাৰোঁ, মোৰ দৰে আন কোনো যুৱকে যাতে এই অন্ধকাৰ বাটত ভৰি দিবলগীয়া নহয়।
শিক্ষক: সেইটো বৰ ভাল চিন্তা। যুৱক-যুৱতীসকলক সঠিক পথৰ সন্ধান দিব লাগিব।
প্ৰথম যুৱক: ৰাহুল দা, কোনোবাই বন্ধুত্বৰ নামত নিচাযুক্ত বস্তু গ্ৰহণ কৰিবলৈ হেঁচা দিলে আমি কি কৰা উচিত?
ৰাহুল: স্পষ্টকৈ ‘না’ ক’ব লাগিব আৰু তেনে পৰিস্থিতিৰ পৰা আঁতৰি আহিব লাগিব। প্ৰয়োজন হ’লে অভিভাৱক, শিক্ষক বা আন কোনো দায়িত্বশীল ব্যক্তিৰ সহায় ল’ব লাগিব। প্ৰকৃত বন্ধুৱে কেতিয়াও বন্ধুক ধ্বংসৰ পথলৈ ঠেলি নিদিয়ে।
দ্বিতীয় যুৱক: কোনোবাই ইতিমধ্যে নিচাত আসক্ত হৈ পৰিলে?
ৰাহুল: তেওঁক অপমান বা অৱহেলা কৰিব নালাগে। চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ ল’ব লাগে। পৰিয়াল আৰু সমাজে সহায়ৰ হাত আগবঢ়াব লাগে। নিচাৰ আসক্তিৰ পৰা ওলাই অহাটো সম্ভৱ, কিন্তু তাৰ বাবে ধৈৰ্য, চিকিৎসা আৰু নিয়মীয়া সহায়ৰ প্ৰয়োজন।
সভাপতি: ৰাহুলে আজি আমাক এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ শিক্ষা দিলে। গাঁৱৰ প্ৰতিটো পৰিয়াল, বিদ্যালয় আৰু সামাজিক সংগঠনে নিচাৰ বিৰুদ্ধে সজাগতা সৃষ্টি কৰিব লাগিব।
শিক্ষক: আমি বিদ্যালয়ত সজাগতা সভা পাতিম। অভিভাৱকসকলৰ লগতো আলোচনা কৰিম। কোনো ছাত্ৰ বা যুৱক সমস্যাত পৰিলে যাতে ভয় নকৰি সহায় বিচাৰিব পাৰে, তাৰ ব্যৱস্থা কৰিম।
(ৰিমি আগবাঢ়ি আহে।)
ৰিমি: দাদা, তুমি কৈছিলা নহয়, এদিন মোৰ কাৰণে পুথিভঁৰাল সাজি দিবা?
ৰাহুল: (হাঁহি মাৰি) নিশ্চয়, ৰিমি। কেৱল তোৰ কাৰণেই নহয়, গাঁৱৰ সকলো ল’ৰা-ছোৱালীৰ কাৰণে আমি এখন পুথিভঁৰাল গঢ়িম। যাতে তেওঁলোকে কিতাপৰ মাজত সপোন বিচাৰি পায়, নিচাৰ মাজত নহয়।
(সকলোৱে হাতচাপৰি দিয়ে। ৰাহুল আগবাঢ়ি আহি দৰ্শকৰ ফালে মুখ কৰে।)
ৰাহুল: সদাশয় ৰাইজ, মই এসময়ত ভাবিছিলোঁ, নিচাই মোক আনন্দ দিব। কিন্তু ই মোৰ পৰা কাঢ়ি লৈছিল মোৰ পঢ়া-শুনা, বন্ধুত্ব, পৰিয়ালৰ বিশ্বাস আৰু জীৱনৰ সপোনবোৰ। মই নিজকে হেৰুৱাই পেলাইছিলোঁ। মোৰ ভনীৰ চকুপানী, মা-দেউতাৰ মৰম, শিক্ষকৰ উপদেশ আৰু চিকিৎসকৰ সহায়ে মোক নতুন পথ দেখুৱালে। ড্ৰাগছ কেৱল এজন ব্যক্তিৰ জীৱন ধ্বংস নকৰে, ই এখন পৰিয়াল আৰু এখন সমাজকো ক্ষতিগ্ৰস্ত কৰে। সেয়ে আমি নিচাযুক্ত সামগ্ৰীৰ প্ৰলোভনৰ পৰা আঁতৰি থাকিব লাগিব, বেয়া সংগ চিনিব লাগিব আৰু সমস্যাত পৰিলে সহায় বিচাৰিব লাগিব।
মই আজি প্ৰতিজ্ঞা কৰিছোঁ—মোৰ দৰে আন কোনো যুৱকে যাতে অন্ধকাৰৰ মাজত হেৰাই নাযায়, তাৰ বাবে মই কাম কৰি যাম।
মাক: সন্তানৰ ভুল হ’ব পাৰে, কিন্তু সন্তানক সঠিক পথলৈ ঘূৰাই অনাৰ বাবে পৰিয়ালৰ মৰম আৰু সহায় অতি প্ৰয়োজন।
দেউতাক: অভিভাৱকসকলে সন্তানৰ আচৰণৰ পৰিৱৰ্তন লক্ষ্য ৰাখিব লাগে। সমস্যাক লুকুৱাই নাৰাখি সময়মতে চিকিৎসকৰ সহায় ল’ব লাগে।
সভাপতি: সমাজৰ প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ দায়িত্ব আছে।আহক, আমি নিচাৰ বিৰুদ্ধে সজাগতা সৃষ্টি কৰোঁ আৰু আসক্তিত পৰা লোকসকলক পুনৰ জীৱন গঢ়িবলৈ সহায় কৰোঁ।
ৰিমি: দাদা, তুমি আকৌ আমাৰ আগৰ দাদা হৈ ঘূৰি আহিছা। আমাৰ সপোনবোৰ আকৌ জীয়াই উঠিছে।
ৰাহুল: হয়, ৰিমি। অন্ধকাৰ যিমানেই গভীৰ নহওঁক, সঠিক পথ বিচাৰিলে পোহৰলৈ ঘূৰি আহিব পাৰি।
সকলোৱে একেলগে:
“সচেতনতাই আমাৰ শক্তি,
সুস্থ সমাজ আমাৰ লক্ষ্য!
নিচামুক্ত সমাজ গঢ়োঁ,
যুৱসমাজৰ ভৱিষ্যৎ ৰক্ষা কৰোঁ!”
(সকলোৱে হাতে হাতে ধৰি থিয় হয়। পিছফালে এখন বেনাৰ দেখা যায়—)
নিচামুক্ত সমাজ গঢ়োঁ
সুস্থ ভৱিষ্যৎ গঢ়োঁ
ড্ৰাগছক না কওক, জীৱনক হয় কওক।
(নেপথ্যত সংগীত বাজে। পোহৰ ক্ৰমে উজ্জ্বল হয়। পৰ্দা নামে।)